Rozdział XVII "Right here waiting for you"

Piosenka: http://www.youtube.com/watch?v=2HE0Zwo9soQ
             Kolejnego dnia cała piątka z 1D pomogła mi przewieźć rzeczy do rezydencji Stylesa. Moje ubrania poukładałam w szafie tuż obok jego, książki z których się uczyłam w biblioteczce pełnej bestsellerów, kosmetyki przy umywalce w łazience, nasze zdjęcie oprawione w ramkę na stoliku nocnym zaraz obok naszej wspólnej fotografii zrobionej na Guan Canarii przez Louisa którą trzymał przy łóżku i wpatrywał się w nią przed zaśnięciem. Poukładałam całe moje życie tuż obok Harrego łącząc je wraz z jego w jedną, spójną całość. To był początek czegoś nowego, początek naszej przyszłości. Nie miałam problemu z zaaklimatyzowaniem się u niego, przecież bywałam tu już wcześniej tak często, że znałam każdy zakamarek.

- Nareszcie jesteśmy naprawdę razem. – powiedział, kiedy chowałam bagaż na dno szafy. Nic nie odpowiedziałam, uśmiechnęłam się jedynie delikatnie i zeszłam na sam dół do kuchni, gdzie był Louis.

- Nie śpij bo cię okradną. – rzuciłam wchodząc do wielkiego, białego pomieszczenia w którym Tomo medytował nad kubkiem z herbatą.

- I jak? Rozpakowałaś się? – zapytał odrywając wzrok od pływającej w cieczy cytryny. – Swoją drogą, to nawet nie zauważyłem, kiedy nauczyłem się przy tobie pić herbatę z cytryną. – spojrzał na mnie tym swoim spojrzeniem, które można różnorako interpretować.

- Kocham cię. – wyszeptałam mu do ucha tuląc go mocno do siebie.

- Ohohoho… - zaśmiał się. – Uważaj, bo jeszcze pomyślę, że na mnie lecisz. – odparł.

- Jesteś durniem. – nadal go tuliłam. Wtedy do kuchni wszedł Harry. Stanął naprzeciwko nas opierając się o blat mebli i przyglądał się nam z lekkim uśmiechem.

- Ale i tak mnie kochasz. – odparł.

- Mhm. Nawet nie wiesz jak mocno. – pocałowałam go w policzek.

- Co się stało, ze jesteś dzisiaj dla mnie taka miła? – zapytał podejrzliwie.

- Nic tylko, już dawno ci tego nie mówiłam. – zaśmiałam się wesoło.

- Bo twój facet będzie zazdrosny. – powiedział Lou.

- Nie będzie. – odparłam natychmiastowo.

- Jasne… - przewrócił oczami Tomo.

- Lecz się deklu. – strzeliłam go lekko w tył głowy i podeszła do Harrego, który mocno mnie objął i pocałował namiętnie.

- Prosiłem żebyście tego przy mnie nie robili. – wtrącił Tomlinson. – Angel jest moją siostrą, nie pozwalaj sobie Styles. – zagroził mu palcem. Zaczęłam się śmiać i rzuciłam w niego ścierką którą znalazłam pod ręką.

          Uznaliśmy z Harrym, ze nie mamy niczego w lodówce. Ubraliśmy się ciepło i wsiedliśmy do auta jadąc do jakiegoś supermarketu. Oczywiście Styles upierał się, żebym została w domu, bo przecież jestem w ciąży i Bóg wie, co może się stać. Masakra. Kiedy byliśmy już w sklepie pakowaliśmy do wózka wszystko co było słodkie, kaloryczne i trudno dostępne w nocy jeśli najdzie mnie ochota na coś innego. Zapłaciliśmy w kasie i zanieśliśmy torby do niewielkiego bagażnika auta. Już mieliśmy wsiadać, ale ktoś do nas podbiegł. Nie był to żaden reporter, o dziwo, nie było ich tu dzisiaj. Nie spodziewałam się, że zobaczę ponownie ta osobę. Dobrze znałam tego gościa. Przecież przez jakiś czas byliśmy razem, o mały włos nie wzięłam z nim ślubu. Tak, to był Siva. Podbiegł do nas jakby się paliło i zaczął krzyczeć na nas w nerwach.

- Widzę, że sobie już znalazłaś pocieszyciela. – zaczął. – Ile minęło od naszego rozstania? 5 minut, a ty już do niego pobiegłaś?

- Siva, proszę cię, uspokój się. – próbowałam mówić do niego w spokoju.

- Uspokój? Jesteś bezduszną egoistką. Masz teraz nowego kochasia. Brawo zyskasz rozgłos i pieniądze, czy nie o to ci od samego początku chodziło? – złapał mnie za ramię, Harry próbował go ode mnie odciągnąć, jednak na marne, Siva był silniejszy.

- Zostaw mnie! – krzyknęłam. Wtedy on się roześmiał i spojrzał na mój brzuch.

- Widzę, że dobrze się tobą zajął. Czy to było tej nocy, kiedy wlazłaś mu do łóżka dziwko? – zapytał z ironią. Harry nie wytrzymał, popchnął go na uliczną latarnię i uderzył pięścią w twarz. Siva zachwiał się lekko, jednak szybko doszedł do siebie i oddał Stylesowi ze zdwojoną siłą rozbijając mu wargę i łuk brwiowy. Z nosa ciekła mu krew, jednak nie był on na szczęście złamany. Siva odszedł szybkim krokiem, a Harry skulił się na chodniku opierając plecy o latarnie za nim.

- Harry! – krzyknęłam wystraszona i podbiegłam do niego. – Harry… - spojrzałam na jego obolałą twarz. Zaczęłam płakać.

- Nic mi nie jest. – wysyczał z bólu.

- Chodź, jedziemy do lekarza. – powiedziałam stanowczo.

- Nie trzeba. – zanegował.

- A jak to coś poważnego? – zapytałam zmartwiona.

- Wszystko jest dobrze. – podniósł się z chodnika.

- Daj mi kluczyki, ja prowadzę. – rozkazałam i nie czekając na jakąkolwiek reakcję z jego strony wyjęłam je z kieszeni jego kurtki.

Zajechaliśmy szybko do domu, gdyż sklep był nieopodal. Wprowadziłam go do środka, on usiadł na kuchennym krześle, a ja pobiegłam po apteczkę. Kucnęłam przed nim i opatrzyłam jego ranę. Syczał z bólu.

- Przepraszam cię kochanie. – wyszeptałam patrząc w jego oczy.

- Ty mnie? Za co?

- Za to że on cię pobił. To moja wina. – miałam wyrzuty sumienia.

- Pamiętasz co kiedyś powiedziałem? Że  nie przeszkadza mi to że mam podbite oko czy złamaną rękę tak długo jak dziewczyna całuje mnie w to miejsce. – uśmiechnął się słodko pokazując dołeczki, a ja zrobiłam jak powiedział. Obdarowałam jego rany czułymi, delikatnymi całusami.

- Kochanie, - przerwałam – jesteś już spakowany na pojutrze? – zapytałam patrząc w jego zielone oczy.

- Już prawie. Nie mam ochoty się pakować. Bardzo chcę jechać w trasę, ale myśl, że nie będzie cię tam ze mną jest straszna. – westchnął.

- Ponad 90 dni osobno. – posmutniałam. – Może wrócę na ten czas do Polski? Będę się czuła strasznie samotna tutaj. – zaproponowałam.

- Angel, boję się puścić się w środku października do Polski i to jeszcze samolotem. – zaczął.

- To mam siedzieć tu przez 3 miesiące sama nie wychodząc z domu i nie rozmawiając z nikim?  - posłałam mu gniewne spojrzenie.

- To dla twojego dobra.

- Nie wiesz co jest dla mnie dobre. – powiedziałam srogo.

- Ale muszę się tobą zaopiekować. Ty sobie sama nie poradzisz, a teraz kiedy jeszcze jesteś w ciąży, wszystko jest niepewne. – podniósł minimalnie ton głosu.

- No właśnie! Sama sobie nie poradzę. A karząc mi tu zostać skazujesz mnie na samotność. Nie rozumiesz tego? – spojrzałam na niego wzrokiem pełnym wyrzutów.

- Przestań. – odparł i podniósł się z krzesła idąc do salonu.

- Nie! To ty przestań i przejrzyj na oczy. Chciałbyś żebym była słodką, bezbronną, nieporadną dziewczynką która tylko czeka na wybawienie z twoich rąk! Ale ja taka nie jestem. Nie widzisz tego? Nigdy taka nie byłam. Zawsze robiłam to co uważałam za słuszne, wbrew temu co inni myśleli i czy to było bezpieczne. Nie jestem malutką Angel Harry! Ty próbujesz to we mnie zmienić, ale nie uda ci się. Innym się nie udało, to tobie ma się udać? – spojrzałam na niego. Po jego policzku spłynęła łza. – Nie jestem twoja wymarzoną Angel Styles. Pomyliłeś mnie z kim innym. Zakochałeś się w upartej suce o dużych ambicjach i charakterze. Przykro mi, ale ja taka właśnie jestem, czy ty to akceptujesz czy nie! – wykrzyczałam i wbiegłam po schodach do sypialni trzaskając drzwiami. Zostawiłam go samego na dole z jego łzami. Pewnie moje zachowanie było nie słuszne, ale poniosło mnie, a co najgorsze nie żałowałam słów. Byłam wściekła, chociaż nie wolno mi się denerwować. Zasnęłam.
          Obudziłam się rano w tych samych ciuchach w których się położyłam. Byłam przykryta kocem, pewnie zrobił to Hazza. Nie spał ze mną tej nocy, wiem, bo poduszka obok była w nienagannym stanie. Zeszłam na dół i zobaczyłam go na kanapie. Jeszcze spał. Nie chciałam go budzić.
  

Zrobiłam sobie słaba kawę i coś przegryzłam. No ładnie… pierwszy dzień razem we wspólnym domu, a my się pożarliśmy jak kretyni i spaliśmy osobno. Usłyszałam szelest i trzeszczenie wypoczynku. Harry się obudził i wstał. Wszedł do kuchni w której kończyłam śniadanie. Nie odezwał się ani słowem. Był na mnie zły o wczoraj, ale z drugiej strony, ja też miałam chyba jakiś powód do obrazy. Posprzątałam po sobie i poszłam wziąć prysznic. Założyłam świeże ciuchy i wróciłam na dół. Jego nie było. Zaczęłam być przybita. Kumulowało się wiele czarnych scenariuszy w mojej głowie. Wstał bez słowa, wyszedł bez słowa…. Znowu zawaliłam?

Piosenka: http://www.youtube.com/watch?v=SEy6WPB_txw

            Nie było już godzinę, potem dwie, trzy, cztery, pięć… zadzwoniłam do Louisa, czy wie gdzie on jest. Nie odbierał ode mnie. Postanowiłam więc napisać. „Lou, czy Harry jest z tobą? Pokłóciliśmy się i nie rozmawia ze mną od wczoraj. Nie ma go już bardzo długo! Boję się o niego!” Nie dostałam odpowiedzi. Zaczęłam dzwonić do Harrego, nie odbierał. Pisałam „Harry kiedy będziesz?” „Harry gdzie jesteś odezwij się!” „Jest już późno, boję się o ciebie! Gdzie jesteś?!” Płakałam. Zero odpowiedzi. Zbliżała się północ, a jego wciąż nie było. Nie wiedziałam co mam ze sobą zrobić. Miałam zamiar zadzwonić do każdego chłopaka z zespołu i błagać ich o jakieś informacje co się z nim dzieje. Wykręciłam numer do Mlika.

- Hallo? – odebrał.

- Zayn?! Jest tam gdzieś przy tobie Harry? Strasznie się o niego martwię! – mówiłam roztrzęsionym głosem. – Posprzeczaliśmy się wczoraj i on się do mnie przestał odzywać! Wyszedł wcześnie rano i wciąż go nie ma! – zaczęłam panikować.

- Nie. Nie ma go. Widzieliśmy się dzisiaj na próbie, ale ona się skończyła o 18. – odparł. – Próbowałaś do niego dzwonić? – zapytał przejęty.

- Tak, do niego, do Louisa, ale nic! – krzyknęłam podenerwowana. – Zayn, boję się! – zaczęłam płakać do słuchawki.

- Nie płacz, tylko spokojnie. Na pewno wróci. Jeszcze ja spróbuję się z nim skontaktowac. Ode mnie może odbierze. – usłyszałam.

- Tak! Proszę cię. – powiedziałam. Zayn się rozłączył. Cała się trzęsłam. Łaziłam z jednego końca domu na drugi. Zayn oddzwonił.

- I co?! – zapytałam na starcie.

- Nic. Nie odbiera ode mnie. Nie wiem co się dzieje. – powiedział zmartwiony. – O co się pokłóciliście?

- O nic takiego. Jak zwykle poszło o drobiazg, ale powiedziałam mu za dużo, to przez te hormony… - rozpłakałam się ponownie.

- Uspokój się. Wszystko będzie dobrze. Nie wolno ci się denerwować. – zaczął.

- Łatwo ci mówić. – odparłam.

- Na pewno za niedługo wróci. To jest Harry! Pewnie musi sobie przemyśleć parę spraw. – powiedział.

- Tak czy siak dzięki za pomoc. Będę próbowała dalej się z nim kontaktować. – odparłam i rozłączyłam nas.

Wstukałam numer Liama. Miałam resztki nadziei, że może on będzie wiedział gdzie jest mój chłopak.

- Hallo? – usłyszałam jego głos.

- Liam, nie wiesz gdzie jest Harry? – zapytałam roztrzęsiona.

- Jest u mnie. – usłyszałam.

- Jak to? – zapytałam. Ulżyło mi.

- Przyjechał po próbie do mnie bo nie chciał wracać do domu.

- Nie chciał do mnie wracać? – rozpłakałam się. Te słowa zabolały.

- Ja nie chce się wtrącać, ale zraniłaś go. Musicie sobie wszystko wyjaśnić. – powiedział.

- Wyjaśnić? Liam, on wstał rano i nie odezwał się do mnie ani słowem i wyszedł nie mówiąc dokąd idzie i po co! – krzyknęłam do słuchawki. – Kiedy wróci do domu?

- Nie wiem. Nie chce wracać. – odparł.

- Bo ja tu jestem?

- Angel, to naprawdę nie jest moja sprawa. Jest 1 w nocy. Harry śpi. Jak wytrzeźwieje, to może wróci.

- Może? Liam do cholery! Czy ty siebie słyszysz?! – zaczęłam na niego krzyczeć. – Za godzinę Harry ma być z powrotem w domu. Jak nie, to ja po niego przyjadę. Zrozumiałeś? – rozłączyłam się i zaczęłam czekać na jego powrót. Bałam się, że nie wróci. Na szczęście przyjechał. Ledwie szedł. Jak się okazało Tomlinson był razem z nim przez cały czas. Razem z Liamem wprowadzili półprzytomnego Harrego do domu. Zaniesli go do sypialni gdzie zasnął w mgnieniu oka. Podziękowałam Liamowi, za pomoc, a Louisa wzięłam na słówko.

- Angel.. – zaczął chłopak.

- Nic nie mów! – krzyknęłam na niego.

- Miałem oddzwonić. – tłumaczył się.

- Oddzwonić? Weź nie ściemniaj. Odchodziłam od zmysłów, co się z nim dzieje, a ty nawet nie raczyłeś napisać krótkiej wiadomości, że wszystko gra!

- Przepraszam.

- Gówno mi z twojego przepraszam. Tak się nie robi Louis! Ja nie wiedziałam co się stało, gdzie on jest, a ty byłeś przez cały czas z nim. – zaczęłam płakać.

- Tylko nie płacz. – poprosił mnie.

- Myślałam, ze mogę ci ufać. Pomyliłam się.

- Możesz, naprawdę możesz! On potrzebował dzisiaj rozmowy. Musiał się nam wyżalić.

- Powiedz mi prawdę. Co się dzieje z Harrym, z nami? Nie kłam, błagam. Wolę najstraszniejszą prawdę od najlepszego kłamstwa.

- On nie jest pewien, czy to dobrze że do siebie wróciliście.

- Jak to? Przecież chciał żebyśmy ze sobą zamieszkali. – do moich oczu ponownie napłynęły  łzy.

- Tak, ale on kieruje się teraz tylko i wyłącznie dobrem waszego dziecka. Poczuwa się do odpowiedzialności i nie chce cię samej z tym wszystkim zostawiać. – wyjaśnił mi. – Potrzebuje przerwy od ciebie, od Londynu. Od tego wszystkiego co jest teraz i tu. Rozumiesz mnie?

- Tak. – potwierdziłam.

- Ta trasa to dobra okazja żeby odetchnął. Jutro o północy mamy samolot. Właściwie to już dzisiaj.

- Ok. Dziki że mi wszystko wyjaśniłeś. – odparłam. Louis wyszedł. Załamałam się. Nic już nie rozumiałam. Nic a nic.

Piosenka: http://www.youtube.com/watch?v=iLi_osYNsOU

            Następnego dnia, Harry obudził się z kacem. Powiedział do mnie „cześć” na co odparłam tym samym.

- Dobrze się czujesz? – zapytałam siedząc na sofie.

- Nie. – przetarł ociężałe powieki.

- Musisz się spakować  w trasę.

- Już to zrobiłem, wczoraj w nocy jak spałaś.

- To dobrze. – powiedziałam chłodno. – Chyba powinnam cię przeprosić, za to, co wtedy powiedziałam. Przepraszam. – spojrzałam na niego.

- Nie jestem już zły. Minęło. – odparł.

- Rozmawiałam z Louisem i powiedział mi wszystko. Harry, czemu nie powiedziałeś jak jest? Że nie jesteś pewien czy ci zależy? Zrozumiałabym.

- To nie tak, że mi nie zależy. Kocham cię i wiesz o tym, ael wszystko dzieje się tak szybko. Nie chce cię ranić, ale inaczej nie umiem. Musze cie ograniczać, bo dając ci więcej swobody mam wrażenie jakbyś wymykała się z moich rąk.

- Nie wymykam się. – zapewniłam go. – Mamy teraz trzy miesiące aby wszystko przemyśleć. – ulokowałam moje spojrzenie w nim.

- Wiem. Mimo wszystko będę tęsknić, bo cię kocham.

- Ja ciebie też. – odparłam.

              Północ nadeszła tak szybko. Nie pojechałam na lotnisko z nimi. Zostałam w domu. Było późno, a ja czułam się źle, a poza tym nie miałam sił na spotkanie z jego fankami bo większość z nich jeszcze mnie nie akceptowała. Pożegnałam go w domu.

- kocham cię. – powiedziałam patrząc w jego oczy. – Zawsze będę cię kochać chociażby nie wiem co. Pamiętaj. – powiedziałam.

- Wiem. Ja też cie kocham i nie chce przerwy w związku. Jest momentami ciężko, ale przynajmniej się nie nudzimy – zaśmiał się. – Kocham cię. Od zawsze o tym wiedziałem. Proszę dbaj o siebie i nie dźwigaj niczego ciężkiego, uważaj na to z kim rozmawiasz, nie wychodź nigdzie sama, dzwoń do mnie jak cos się będzie działo, ogólnie musimy do siebie dzwonić co najmniej 3 razy dziennie! – powiedział i pocałował mnie namiętnie. Nie mogłam pożegnać jego ust, dłoni, zapachu, delikatności, subtelności. Ponownie byłam rozdarta. Kiedy zniknął za drzwiami, zatęskniłam. Było mi go tak bardzo bark!